Hannes en Tamara bij Rochacher's Watermolen

Op papier een mismatch van jewelste, maar in de praktijk vallen Hannes en Tamara als twee puzzelstukjes in elkaar. Bij Robacher’s Watermolen in Hauwert werd dat voor iedereen kraakhelder. Ik mocht als zelfstandig trouwambtenaar vormgeven aan hun persoonlijke ceremonie en al snel werd duidelijk welk levensmotto als een rode draad door hun avonturen loopt: “Is het een goed idee? Nee. Gaan we het doen? Jazeker.”

Het verhaal

Beiden hebben hun weg in het leven met vallen en opstaan gevonden en hun ouders stonden daarbij altijd als een rots in de branding klaar. Of het nu ging om praktische steun of gewoon een luisterend oor als het even tegenzat. De dankbaarheid voor hun steun werd ruimschoots besproken.

Tijdens de ceremonie stonden we uitgebreid stil bij het befaamde chaos-brein van Hannes of zoals hij het zelf noemt Geniaal Technisch Inzicht, GTI in het kort. Een brein dat in de praktijk toch zich uit in een charmante en creatieve chaos. Een man die oplossingen bedenkt voor problemen die een ander niet eens ziet, en die zich omringt met vrienden die qua geheugen zó samen in een vissenkom passen.

Maten voor het leven

Over de getuigen hoefde dan ook niet lang nagedacht te worden. Hannes koos zijn beste maat: twee handen op één buik, dagelijks aan de lijn en altijd in voor een spontane autorit van dik drie uur als er weer eens een bolide moet worden opgehaald. Oftewel:  

“Is het een goed idee? Nee. Gaan we het doen? Jazeker.”

Tamara koos haar beste vriendin en steunpilaar van al twee decennia. Een vriendschap gesmeed uit dezelfde droge humor, een flinke portie sarcasme en een band die zó diep zit dat die letterlijk vereeuwigd is in een Maori-tattoo. Haar persoonlijke, Engelstalige woorden tijdens de ceremonie raakten precies de juiste snaar: “I am honoured to call you my friend. To call you my Sister.”

Swipen, klimwanden en een knoop onder water

En ja, hoe vinden twee van zulke types elkaar tegenwoordig? Gewoon, via een swipe op het scherm. Tamara deed nog een dappere poging om potentiële kandidaten af te schrikken met een nogal kordate profielfoto, maar Hannes liet zich allerminst uit het veld slaan.

Een snel bakkie koffie liep meteen uit op een marathon-date van uren en al snel volgden de dates elkaar op. Van Tamara die haar hoogtevrees trotseerde op een klimwand tot avondenlang natafelen waarbij het personeel met de armen over elkaar stond te wachten tot de zaak eindelijk dicht kon. Ook hun kinderen vonden elkaar in no-time, al waren ze het er unaniem over eens dat twee verliefde ouders die als pubers stonden te zoenen toch echt een tikkeltje “ewww” was.

Samen beleefden zij bourgondische avonturen, ontdekten verre oorden en deelden hun passie voor de onderwaterwereld. Al snel werd duidelijk dat hun rugzakjes naadloos op elkaar aansloten. Een aanzoek kon dan ook niet uitblijven.

Hannes dook het internet op voor het ultieme aanzoek onder water. Dat het eerste zoekresultaat ging over iemand die dat niet overleefde, hield hem uiteraard niet tegen.

Gewapend met een waterdicht doosje, een gelamineerd briefje en een ring die hij voor de veiligheid muurvast had geknoopt met henneptouw gingen ze kopje-onder. Terwijl de kids boven water filmden met de GoPro, lag Hannes een kwartier lang onder water te goochelen met een knoop waar zelfs Houdini hoofdpijn van zou krijgen. Het doosje overleefde het niet, maar de ring kwam tevoorschijn. Een handgebarend hartje, een OK-teken terug, en de buit was binnen.

Ja, en een tegel aan de wand

Geen traditionele geloftes, maar wel prachtige woorden over hoe ze elkaar zien: zij een leeuwin die de boel bewaakt en runt, hij een eigenwijze stier met een heel zacht hart. In mijn rol als trouwambtenaar is het officiële ja-woord natuurlijk het anker, maar daaromheen mocht er vooral heel hard gelachen worden. En omdat hun levensverhaal barst van de markante uitspraken, kregen ze van mij nog een mooi tegeltje mee voor thuis. Met uiteraard de gevleugelde woorden:  “Is het een goed idee? Nee. Gaan we het doen? Jazeker.”

Het resultaat was een ontspannen, persoonlijke ceremonie waarin gelachen én geraakt werd. Hannes en Tamara vatten hun ervaring met mij als trouwambtenaar zo samen:

"Sven was onze BABS en heeft onze huwelijksceremonie een diepere betekenis gegeven. Als trouwambtenaar is de primaire taak het officiële trouwen en dat is natuurlijk gelukt. En zo veel meer: deze man kan zo goed luisteren, doorvragen, samenvatten en woorden geven aan dingen waar we zelf de woorden niet voor hadden. Door onze familie en vrienden te betrekken werd het een waardevol samenzijn in liefde en verbinding, met een lach en een traan. Sven weet een positieve draai te geven aan beladen onderwerpen en door zijn zorgvuldig gekozen woorden werden ook degenen die er niet meer bij konden zijn geëerd, zonder dat dit de sfeer drukte. We hebben ons gezien, gehoord en geliefd gevoeld. Geslagen in steen zijn onze herinneringen vereeuwigd."

Als trouwambtenaar hoor ik heel wat aanzoekverhalen, maar een ring die een kwartier lang onder water aan een henneptouw bungelt, die vergeet ik niet snel! Hannes en Tamara, voor één keer draaien we het om: Was trouwen een goed idee? Ja. Hebben jullie het gedaan? Jazeker. Op naar heel veel bourgondische jaren samen!